بد دوره زمانه ای است.
       دلم برای سادگی خودم می سوزد
و برای دخترک 45 ساله ی همسایه هم
طفلی کپک زده
وبرای واژه ی رفاقت که بوی شاش می دهد این روزها

توضیح:پرکلاغی نام سبک شعرهایم است.

عجیب پاییزرا دوست دارم

    حتی بیشتر از س ک س با دختر همسایه

          حتی خیلی بیشتر از نعشگی یک خشاب قرص ترامادول..

    به این می اندیشم!

که چرا من از دست رفتم با این طبع شاعری

 چرت نوشت:کسی جایی رو سراغ داره که همش پاییز باشه؟پایان خدمتم نخواد؟

زندگی تکه کاهی است که کوهش کردیم.

چندی پیش دقیقا از بهمن 86 و دقیقتر از دوم بهمن همان سال یعنی روز تولدم تصمیم گرفته بودم به زندگیم خاتمه بدهم.جالب می شد روز تولد و مرگت همزمان باشد.

دلیل ترک این نوشته ها هم این بود که احساس می کردم شناخته شده ام و احساس خوبی ندارد که در دنیای مجازی که تنها دلخوشیت بود دقیقا همان حسی را پیدا کنی که در دنیای واقعی که ازش نفرت داشتی.

پس رهایش کردم و در اندیشه خودکشی.....

در غروب همان روز حدود ساعت 8 شب بود.که با شخصی ملاقات کردم که........

بماند.و اسمش را نمی دانم چه بگذارم تحول.دگردیسی.هرچه که بود جالب بود و من هنوززنده ام...

p.n:زندگی هر جوری که بگذره آخرش می گذره و تنها نکته مثبت اونه توی این دوره زمونه.من قبل از اون اتفاق از هر پیشامدی غصه می خوردم حتی از زندانی شدن عراقیا توی گوانتانامو و یا جیره بندی بنزین ولی لازمه بعضی وقتا آدم سنگ دل بشه و هیچ چیز جز خودش واسش مهم نباشه.

 پانسیون شماره ۲۵. بازگشت.